Een kind dat zijn gevoel kan benoemen, hoeft het niet meer uit te schreeuwen.

Leerkrachten zien heel veel. Onrustige kinderen in de kring, niet kunnen delen met speelgoed, faalangst bij een oefening. Maar dat op een zorgoverleg of een oudercontact met concrete data kunnen onderbouwen is absoluut niet makkelijk.

Daar zit de kern van het probleem. Niet dat leerkrachten te weinig zien, maar dat het subjectief blijft. Uitdrukken hoe moeilijk het week na week loopt, is voor een leerkracht vaak een strijd. Zonder gedeelde taal blijft elke observatie een persoonlijke inschatting, en zonder onderbouwing verandert er weinig.

En vroeg beginnen is waar het om draait. Tussen drie en acht jaar legt een kind de cruciale basis van de sociaal-emotionele vaardigheden. Door zo vroeg in de ontwikkeling in te zetten op emotieregulatie, zelfvertrouwen, samenwerken en conflictherstel, geven we kinderen de tijd en de ruimte om die vaardigheden te automatiseren, te generaliseren en zich echt eigen te maken. Ze bouwen aan een stabiele basis die hen beschermt en die voorkomt dat ze in de tienerjaren blokkeren en in een crisis bij de therapeut belanden.